Het beantwoorden van dit soort vragen is lastig voor Abel, zijn focus ligt vooral in het hier en nu. Interviews doen, moeilijke vragen beantwoorden en veel praten behoren niet altijd tot zijn hobby’s. Dieren wel, dus daar begint hij soms over als hij het antwoord op een vraag even niet weet. Zijn lievelingsdier is een leeuw, maar eigenlijk houdt hij van alle dieren. Ook zeedieren.
Ik haal Abel op bij de Koninklijke HFC, een van de oudste voetbalclubs van Nederland en tevens organisator van het voetbaltoernooi op de Special Olympics Nationale Spelen 2026. Het G-voetbal heeft zich enorm ontwikkeld bij HFC. Maar liefst vier teams nemen deel aan de Nationale Spelen. Ook is er een jeugdtak, waar Abel actief is.
Abel slaat de tandem, waarmee zijn moeder hem komt ophalen, vandaag even af en met zijn tweeën lopen we na de training naar zijn huis. “Stoep, fietspad, autoweg.” Een fietser die over de stoep fietst, kan rekenen op een verontwaardigde blik. Abel zorgt ervoor dat we veilig bij zijn huis aankomen. Trots wijst hij naar de poster die naast de deur hangt, waarop hij te zien is met de andere ambassadeurs. Er ging een tijdje geleden een filmpje rond van een dansende Abel, waarna hij werd gevraagd om ambassadeur te worden. Zo’n goede danser zag de organisatie wel op het podium staan. Zijn eerste reactie op het voorstel? Vooral dat het leuk is om op een poster te staan. Dat is alvast mooi gelukt.
Abel in actie als ambassadeur van de Special Olympics Nationale Spelen 2026. Naast hem ambassadeurs Lotte en Eline
De andere ambassadeurs hebben wat meer ervaring met spreken en het geven van presentaties. Ze praten veel, aldus Abel. Juist doordat hij daar zelf meer moeite mee heeft, kan hij als ambassadeur een prachtige voorbeeldfunctie hebben voor deelnemers die zelf ook geen geboren sprekers zijn. Bovendien gaat het hem steeds beter af. Zijn ouders helpen hem met het ambassadeurschap. Onlangs ging hij zelfs voor het eerst langs op een school om daar zijn Play Unified-presentatie te doen. Het ging zo goed dat de volgende schoolbezoeken alweer gepland zijn.
Speciaal voor mij doet Abel zijn presentatie nog eens. Voor presentaties en optredens is het altijd even afwachten hoe hij zich voelt. Juist in nieuwe contexten en omgevingen komt zijn beperking tot uiting, wat soms confronterend kan zijn. Daar is nu weinig van te merken en Abel lijkt op zijn gemak. Het helpt dat zijn moeder Tineke hem heeft geholpen de presentatie op maat te maken en zo in te steken dat het goed bij hem past. Dat betekende bijvoorbeeld het toevoegen van veel plaatjes, die Abel helpen te herinneren waarover hij moet praten. Hij vertelt over zijn leven, Special Olympics en zijn liefde voor het dansen.
Beide ouders dansen en zijn moeder geeft zelfs lessen. Met de paplepel ingegoten dus, hoor ik u denken, maar Abel danste ook al voordat hij door zijn ouders werd meegenomen naar dansfeesten en maakte geheel uit eigen initiatief zijn eerste dansmoves: “Neem hem mee naar een plek waar muziek is en hij begint te dansen. Wanneer je op straat een bandje tegenkomt, is hij de eerste die ervoor springt.”
Freedance, ecstatic dance, pasjes instuderen, hij kan het allemaal. Ook hoge beats vindt hij leuk, dan gaat hij helemaal los. “Dans is voor hem expressie, een manier om contact te leggen. Op die dansfeesten danst hij met iedereen. Of dat nu is met andere dansers met een beperking, zoals bij T.W.O.-Dance (de dansschool die met de groep Special Heroes meedoet aan de Nationale Spelen), of met dansers zonder beperking maakt hem eigenlijk niets uit. Het verschil ziet hij zelf niet.”
Abel met zijn ouders
Voor zijn ouders is het fijn om het dansen met hem te kunnen delen. Hij voegt zich zo in hun leven en gaat mee naar dingen waar ze zelf anders ook heen zouden gaan. Natuurlijk houden ze hem af en toe wat in de gaten, maar grote delen van de avond kunnen ze hem helemaal zijn eigen ding laten doen. Zijn moeder is vooral trots op hoe gezellig ze het samen hebben, hoe goed ze bij elkaar aansluiten en hoe knap het is dat Abel zich flexibel op weet te stellen. Dat wil haar nog wel eens ontroeren:
“Wat hij ook doet, hij is een verrijking van ons leven.”
Naast het ambassadeurschap en het sporten helpen zijn ouders Abel ook thuis veel. Met het vinden van werk, een huis, zijn financiën en allerlei alledaagse dingen. Ze benaderen hem als een volwassene. Hij brengt ze veel gezelligheid, maar uiteraard komt er ook zorg bij kijken. Even weg kunnen ze inmiddels wel. Ze kijken er tegenop om hem enigszins het nest uit te moeten duwen en zullen altijd erg betrokken blijven.
Op zijn werk is hij bezig met het wegwerken van partijen, het stickeren van bouten en het in elkaar zetten van plantenkaartjes. Dat doet hij drie dagen in de week. Daarnaast is hij twee dagen op de boerderij actief. Een volle week dus, Abel maakt meer uren dan ik. “Vier dagen is ook goed hoor,” vertelt hij me gelukkig. Zijn presentatie gaat weer goed. Soms raakt hij met beide handen zijn hoofd aan. “Veel, hoofd. Lastig.” Maar bijna altijd volgt daarna “even volhouden” en als derde “komt goed!”
In de klas eindigde hij de presentatie dansend met de leerlingen, dat stukje slaan we nu even over. Dat Abel enorm veel voor zijn familie betekent, merk je al binnen een paar seconden nadat je de deur binnen bent gestapt. Maar wat betekent familie eigenlijk voor Abel? “Top. Praten veel. Volgende week jarig, veel cadeautjes.”
Dit verhaal is geschreven in het kader van de European Week of Families van Special Olympics Europe Eurasia. Rondom de Internationale Dag van de Familie op 15 mei wordt stilgestaan bij de belangrijke rol die families spelen in het leven van sporters met een verstandelijke beperking. Met deze week vieren we verbondenheid, inclusie en de kracht van samen sporten, leren en groeien.