Na een snelle foto met de presentatoren van de openingsceremonie (Toine van Peperstraten en Mischa Blok) vertrekt de groep alweer richting de volgende bestemming, het circuit in Zandvoort. Het hele weekend reizen ze van sportlocatie naar sportlocatie, wonen ze wedstrijden bij, spreken ze sporters en toeschouwers en vervullen ze een belangrijke rol tijdens de openingsceremonie en de prijsuitreiking. Goed herkenbaar in hun ambassadeurskleding zijn ze overal aanwezig.
Ambassadeur Lucas mag vragen stellen aan de burgermeester van Haarlem. Foto: Tom Doms
Op datzelfde moment wandelen de sporters uit Bonaire voorbij op weg naar de gratis gezondheidscontroles bij Healthy Athletes, begeleid door vrolijke muziek uit een draagbare speaker die ze het hele weekend vergezelt. Een van de ambassadeurs kijkt met grote ogen naar de groep, steekt voorzichtig een hand op bij wijze van groet en krijgt direct een enthousiast ‘hallo!’ terug.
Gedurende het weekend maken de ambassadeurs samen grapjes, moedigen ze elkaar aan en hebben ze het zichtbaar leuk met elkaar. Volgens Ingrid, die het hele weekend met de ambassadeurs optrekt, is dat misschien wel het mooiste om te zien: ‘Ze zijn zo blij met elkaar, dat is bijzonder om te zien. Als iemand er even doorheen zit, slepen ze hem er samen weer doorheen.’
Bouwen aan zelfvertrouwen
De ambassadeurs zijn allemaal sporters met een verstandelijke beperking die meedenken over de invulling van de Special Olympics Nationale Spelen 2026 in Haarlem en tijdens het evenement een zichtbare rol vervullen. Een aantal van hen heeft hier al ervaring mee vanuit hun rol als Athlete Leader, waarbij ze fungeren als ambassadeurs van Special Olympics Nederland door bijvoorbeeld presentaties te geven op scholen, bij partners en tijdens evenementen om te vertellen over hun leven, hun beperking en de impact van sport.
Via de Athlete Leadership Academy, ondersteund door partner Coca-Cola in Nederland, leren zij presenteren, samenwerken, jezelf uitspreken en voor groepen staan. Volgens Imra stuk voor stuk vaardigheden die haar helpen bij haar rol als ambassadeur: ‘Wat ik als ambassadeur doe, is vergelijkbaar met wat ik doe als Athlete Leader, dus daar heb ik erg veel van geleerd. Ik heb ook mezelf beter leren kennen, hoe ik over mezelf nadenk, en ik heb nu veel meer zelfvertrouwen om gewoon dingen te doen.’
‘Dat merk ik ook bij de andere ambassadeurs. Vooral bij Abel. Die was eerst verlegen en zei niet zoveel, maar nu geeft hij gewoon presentaties op scholen!’ Ze trekt Abel er even bij: ‘Nu doe je dat gewoon, hè Abel?’ ‘Ja. Mama helpen.’ ‘Maar het gaat toch heel goed?’ ‘Ja, dat wel.’
Ook Ruben mag rekenen op een compliment: ‘Ruben doet het hartstikke goed, hij krijgt steeds meer ervaring en maakt iedereen aan het lachen!’ Ruben zelf kijkt vooral uit naar morgen, wanneer zijn vriendin Mariëlle naar Haarlem komt. Ondertussen vertelt hij hoe trots hij is op zijn rol als ambassadeur: ‘Ik ben blij en trots dat ik ambassadeur ben. Dat staat ook op mijn shirt. Het is leuk dat wij kunnen laten zien aan andere mensen hoe het hier gaat en dat wij dit ook gewoon kunnen!’
Alle ogen op Abel
Ingrid is ook onder de indruk van Abels ontwikkeling:
‘In oktober gaf ik in Haarlem een training om de ambassadeurs te leren hoe ze een presentatie kunnen geven. Toen durfde Abel zich amper aan mij voor te stellen. Hij zei alleen zijn naam en daarna moest zijn vader bijspringen.’
Wie Abel kent, weet dat praten niet zijn favoriete bezigheid is. Trots is hij vooral op het zien van zijn gezicht op de posters en zijn naam op de ambassadeurstrui. Juist daarom maakte zijn optreden tijdens de openingsceremonie ontzettend veel indruk.
Met de blikken van duizenden toeschouwers op hem gericht, betreedt Abel tijdens het programma in zijn eentje het podium en begint te dansen. ‘Normaal gesproken vindt hij het fijn om dicht bij zijn moeder te zijn,’ vertelt Ingrid. ‘Maar daar stond hij helemaal alleen. Hij straalde enorm veel zelfvertrouwen en kracht uit. Van spanning was nauwelijks iets te zien, hij had een grote lach op zijn gezicht en was helemaal in zijn element.’
Ambassadeur Abel geniet zichtbaar van het dansen tijdens de openingsceremonie. Foto: Tom Doms
Abel is niet de enige ambassadeur voor wie een belangrijke rol is weggelegd tijdens de openingsceremonie. Samen met de politie- en brandweermannen van Torch Run brengt Sebastiaan de Flame of Hope de IJsbaan binnen. Lucas interviewt op het podium de verschillende ambtsbekleders. Wanneer Toine hem vraagt waar ze zullen beginnen, hoeft hij niet lang na te denken: ‘Bij vraag één.’ Later betreedt nog een ambtsbekleder het podium, wanneer Lotte (ambassadeur en tevens burgemeester van de Nationale Spelen) samen met haar enorme ambtsketen, de rest van de ambassadeurs en Dafne Schippers het evenement officieel opent.
Meer dan meedoen
Het zijn niet de enige verantwoordelijkheden van de ambassadeurs. Een belangrijk deel van de impact zit niet alleen in zichtbaar zijn, maar ook in serieus genomen worden. Voorafgaand aan het evenement mochten ze meedenken over de medailles, de feestavond en proefden ze alvast het eten. ‘Je ziet echt een bepaalde trots ontstaan als ze merken dat hun mening ertoe doet,’ zegt Ingrid. ‘Dan voelen ze zich belangrijk.’ Daar kan Ruben zich volledig in vinden: ‘Dat ik mag meebeslissen over de medailles en de feestavond vind ik heel leuk.’
‘De openingsceremonie was vet! Ik vond het wel spannend, want ik zag al mijn vrienden zitten in het publiek. Morgen komt trouwens mijn vriendin Mariëlle. Ik heb zin in de feestavond morgen, maar ik ben ook wel moe. Dus daarna ga ik gelijk naar bed.’
Zijn mede-ambassadeur Joep houdt wel van een feestje en staat anders in de wedstrijd: ‘Of ik zin heb in de feestavond? Ja, daarom ben ik hier! Daarom doe ik mee, haha.’
De ambassadeurs openen samen met Dafne Schippers de Nationale Spelen 2026. Foto: Tom Doms
Joeps positiviteit maakt indruk op Ingrid: ‘Ik vind het heel knap hoe hij in het leven staat en omgaat met zijn beperking. Bovendien uit hij dat ook naar de andere sporters.’ Joep gaat vaker naar feestjes van de Special Social Club, die ook de feestavonden in de verschillende sportersdorpen verzorgen. De dansvloer staat vol en Snollebollekes schalt uit de boxen. Ambassadeur Jeroen is niet zo’n danser, maar het lukt Ingrid om hem voorzichtig mee te krijgen. ‘Dan beginnen we gewoon rustig samen. Stapje naar links, stapje naar rechts.’ Langzaam komt hij los. Telkens als er gedanst moet worden, zoekt hij Ingrid met een vluchtige blik. De rest van de avond beweegt zijn vuistje mee op de maat van de muziek.