Verspreid over het complex klinken fluitjes, gejuich en applaus. De finales van het hockeytoernooi van de Special Olympics Nationale Spelen 2026 in Haarlem worden gespeeld. De twee wandelaars kennen het evenement niet echt, maar hebben wel door dat er andere teams op het veld staan dan ze normaal gesproken tegenkomen bij hun vaste rondje. In de eerste plaats omdat er veel minder teams in oranje tenues spelen. Bij een van de achterste velden blijven ze even hangen.
Een onverwachte publiekslieveling
De finale tussen DHC Hudito 3 en MHC Bemmel 800 1 staat op het punt van beginnen. ‘Bemmel 800,’ merkt de man lachend op. ‘Dat klinkt niet als het hoogste team van Bemmel.’ Hun aandacht wordt al snel gegrepen door de doelman van Bemmel. Voordat hij zijn positie inneemt in het doel vlak voor ze, tikt hij nog even beide palen aan, vervolgens de lat, gaat even op zijn knieën zitten met zijn blik naar de hemel gericht en klapt naar het publiek. Precies zoals hij zijn helden op televisie heeft zien doen. Voordat de wedstrijd van start gaat, loopt hij nog even langs de zijlijn en geeft hij de twee wandelaars enthousiast een high five.
Het rood-zwarte Hudito en het wit-groene Bemmel ontlopen elkaar weinig. Het valt de voorbijgangers op dat er met gemengde teams wordt gespeeld, maar daar is verder eigenlijk niets van te merken. Iedereen behandelt elkaar op dezelfde manier. Ook de omgang van de coaches met hun spelers maakt indruk. Constant klinken positieve geluiden vanaf de kant. Dat geldt ook voor de nieuwe toeschouwers achter het doel, die hun nieuwe favoriete doelman aanmoedigen. ‘Kom op, keeper!’, klinkt het meer dan eens. Bij elke redding lijkt hij een paar centimeter te groeien.
Sporters die zichtbaar veel last hebben van hun beperkingen maken vooral indruk op het stel:
‘Bij sommige sporters zie je op het eerste oog direct dat ze best flink gehinderd worden door hun beperking. Dat zegt natuurlijk niet altijd alles. Maar vervolgens zie je ze gewoon net zo fanatiek meedoen, ze zijn allemaal even goed onderdeel van het team. Mooi om te zien.’
Tussen tranen en oceaanvreugde
Geen van beide teams weet voor de beslissing te zorgen en shoot-outs moeten gaan bepalen wie er met het goud naar huis gaat. Elk team neemt er drie. De twee wandelaars zijn inmiddels wat dichter naar het doel geschoven. ‘Kom op he, keeper!’, klinkt het nu ook voor de doelverdediger van Hudito. Na een fraaie passeerbeweging van de tegenstander eindigt hij kansloos op de grond. ‘Jammer keep! Niets aan te doen!’
Het winnende team van MHC Bemmel 800. Foto: Daan van Oort
De keeper van Bemmel pakt de ene na de andere shoot-out en groeit steeds verder in zijn heldenrol. Na de beslissende redding barst een soort oceaanvreugde bij hem los. Hij vliegt de lucht in, balt zijn vuisten, rent over het veld en valt op zijn knieën. Zijn coach vliegt hem om de hals en ook de coach van de tegenstander komt hem uitgebreid complimenteren met zijn reddingen. In alle drukte ziet de nieuwste twee leden van zijn fanclub naast het doel staan klappen. Hij rent naar ze toe, deelt high fives en knuffels uit en loopt door naar zijn familie, die het niet droog houdt.
‘Je wordt er toch emotioneel van als je langer naar een van die sporters blijft kijken. Alle emoties zijn zo enorm puur. De ontreddering is puur, de blijdschap is puur. Dat raakt je echt.’
Wat je pas ziet als je blijft kijken
Diezelfde middag, aan de andere kant van het bos bij Tennis & Padel Vereniging Pim Mulier, loopt een vaste padelspeler het terrein op voor zijn wekelijkse potje. De vereniging organiseert dat weekend het tennistoernooi van de Special Olympics Nationale Spelen 2026. Op de padelbanen wordt tegelijkertijd een clinic gegeven. Tussen de banen door lopen sporters, coaches, familieleden en vrijwilligers af en aan. De geur van poffertjes hangt boven het terras en zorgt ervoor dat met name sporters opvallend lang blijven hangen op het gezellige terras.
Actie op de tennisbaan. Foto: Atje Deinum
Veel uitleg heeft hij niet nodig. Hij kent Joep, een van de ambassadeurs van de Nationale Spelen, die zelf op de vereniging tennist. Daardoor weet hij al iets van Special Olympics. Toch verrast de omvang het evenement hem. ‘Ik wist wel een beetje wat het was,’ vertelt hij. ‘Maar als je ziet hoeveel sporters hier zijn en hoeveel plezier iedereen heeft, dan besef je pas hoe groot het eigenlijk echt is.’
Geen van deze bezoekers kwam naar Haarlem om kennis te maken met deze bijzondere doelgroep. Ze kwamen om te wandelen, te padellen of gewoon van hun zondag te genieten. Toch bleven ze hangen. Voor een spannende finale, voor een gesprek langs de lijn, of voor een keeper die na de mooiste overwinning van zijn leven eerst een onbekende voorbijganger een knuffel komt geven. En dat blijken uiteindelijk precies de verhalen die ze mee naar huis nemen.
Special Olympics Nederland schreef dit verhaal namens maatschappelijk partner Postcode Loterij.