Het eerste interview voor ESPN Vandaag is binnen voordat de meeste mensen goed en wel doorhebben dat er een camera draait en staat symbool voor het gemak, de vanzelfsprekendheid en het plezier waarmee ESPN zich langs de velden van het voetbaltoernooi van de Special Olympics Nationale Spelen 2026 in Haarlem manoeuvreert. Heel lang duurt het overigens niet voor de eerste keer ‘Hé, dat is Aletha Leidelmeijer!’
Tot haar eigen verbazing herkent Aletha zelf ook opvallend veel sporters, waaronder de teams die de afgelopen jaren meededen aan ESPN’s Wedstrijd van je Leven. Het contact gaat moeiteloos en de interviews volgen elkaar spontaan op: ‘Eigenlijk gaat het heel snel en makkelijk om hier een item te maken. Iedereen die we spreken is zo leuk. We zouden in een kwartier klaar kunnen zijn, maar het is ook gewoon heel leuk om hier te zijn!’
Een van de gezichten die Aletha en Danny die dag in het vizier hebben, is dat van Yorick, die inmiddels wel gewend is om in de spotlights te staan. Terwijl de stem van zijn vader André de hele dag over het complex schalt om de wedstrijden aan te kondigen, is het nu tijd voor Yorick om te microfoon te grijpen. Yorick vertelt dat hij bij HFC als rechtsback speelt, waarna Aletha hem vraagt of hij Denzel Dumfries kent. ‘Ja, ja, van het Nederlands elftal.’ ‘Precies, en waar kijk je dan naar, als je naar hem kijkt?’ ‘Naar het Nederlands elftal natuurlijk.’ Aletha sluit het interview af met een high five, die door Yorick beantwoord wordt met een dikke knuffel. Bekijk hier het verslagje van ESPN.
Broertjes en bolderkarren
Niet alleen ESPN is aandachtig toeschouwer, ook het kleine broertje van een van de sterspelers van HVGH houdt alles nauwkeurig in de gaten. Na de 0-3 komt hij tot de conclusie dat de tegenstander een extra speler moet hebben en na de 0-5 biedt hij zijn diensten aan aan de coach: ‘Als het zo gaat, kan ik ook wel meespelen.’ Na de 0-7 draait hij weer bij en begint hij enthousiast zijn grote broer aan te moedigen. Wanneer de wedstrijd bijna ten einde is, komt een van de spelers nog aangelopen. ‘Hé vriend, je had al lang op het veld moeten staan!’ ‘Oh,’ zegt hij rustig. ‘Weet jij waar de bolderkar is?’
Op het veld ernaast is de kraker tussen H.V.V. Laakkwartier en Only Friends bezig, waarbij de spits van Laakkwartier overal rondloopt met zijn ADO-sjaal in de lucht en de spelers van Only Friends al jarenlang steevast hun wedstrijden in een volledig Ajax-tenue spelen. Het leidt tot wat verwarring bij de jongste leden van HFC, die even bij dit duel blijven kijken voordat ze zelf een balletje gaan trappen: ‘Ajax! Ajax! Kijk, hij hoort ook bij jullie. Hij heeft ook een shirt van Ajax!’
Naar elkaar omkijken op het voetbalveld. Foto: Atje Deinum
Even verderop wandelen de sporters uit Bonaire met hun lunchpakketjes over het terrein. Zoals het hele weekend worden ze vergezeld door vrolijke muziek uit een draagbare speaker. Bij elk doelpunt en iedere mooie actie klinkt luid gejuich, ook als het niet hun eigen wedstrijd betreft. Het zijn vertrouwde beelden voor ESPN. Nog niet zo lang geleden namen medewerkers van de sportzender nog een speciale video op om de Nederlandse sporters die afreisden naar de Special Olympics Kingdom Games op Curaçao succes te wensen. Nu zijn de rollen omgedraaid en zijn het juist de sporters uit Caribisch Nederland die naar Haarlem zijn gekomen.
Achter de microfoon
De ontspannen sfeer werkt aanstekelijk. Sporters stappen zonder schroom op Aletha af voor een praatje, een foto of een interview. Maar de sporters willen niet alleen op de foto met de bekende ESPN-gezichten. Ze willen vooral meedoen. Bas, die vroeger moeite had om vrienden te maken maar dankzij het sporten steeds meer uit zijn schulp kroop, krijgt van Aletha de microfoon in handen. Zijn opdracht: een interview afnemen met niemand minder dan Lasse Schöne.
Dat levert direct een van de mooiste gesprekken van de dag op. Schöne, goed voor meer dan zeshonderd wedstrijden in het profvoetbal, tientallen interlands voor Denemarken en een legendarische vrije trap tegen Real Madrid in het Santiago Bernabéu, staat dit weekend niet op het veld maar ernaast. Als vrijwilliger van HFC Haarlem geniet hij zichtbaar van de sfeer:
‘Het is een geweldige dag. Er is hier zoveel positiviteit, met veel wedstrijden en mooie doelpunten. Het is prachtig om dit mee te maken.’ Of de profs er nog wat van kunnen leren? ‘Soms krijgt iemand een flinke schop, maar vervolgens wordt er een hand uitgestoken, elkaar overeind geholpen en daarna weer samen gelachen. Ze juichen hier soms vijf minuten lang na een doelpunt. Dat is zo mooi om te zien.’
Ook Fresia Cousiño Arias is een dagje eerder als verslaggever aanwezig bij de openingsceremonie en geeft haar microfoon uit handen aan een sporter: ‘Hallo Wim, hoe gaat het ermee?’, begint hij zijn spraakmakende interview met een teamgenoot. ‘Het gaat met mij wel goed, hoor.’ Op de vraag wat hij van Special Olympics vindt, volgt een kort maar krachtig antwoord: “leuk”. En wil hij dan in de toekomst stoppen of doorgaan? ‘Ehh… doorgaan.’ Bekijk hier het verslagje van de vrijdag.
Sport in de allermooiste en puurste vorm
Tot haar eigen verrassing wordt ook Fresia voortdurend herkend tijdens de openingsceremonie. De sporters weten precies wie ze is en begroeten haar alsof ze elkaar al jaren kennen. Hetzelfde enthousiasme ziet ook Toine van Peperstraten, die die avond de openingsceremonie presenteert. Voor hem zijn de Nationale Spelen allang geen onbekend terrein meer: hij komt al jaren kijken bij evenementen en World Games over de hele wereld.
Feest van herkenning langs de lijn. Voor zowel de sporters als Aletha.
Als presentator bij ESPN is Toine gewend om te schakelen tussen wedstrijden op het hoogste niveau. Toch ziet hij hier iets wat hem telkens opnieuw raakt:
‘Wat je hier ziet, zie je nergens anders. Je ziet lol. Je ziet vreugde. Je ziet saamhorigheid. Sporters gaan met hun tegenstanders om alsof het hun beste vrienden zijn. Als iemand scoort, al is het de enige goal in een 5-1 nederlaag, dan wordt dat gevierd alsof het een kampioensdoelpunt is. Dat is prachtig om te zien. Voor veel van deze sporters is het al een enorme overwinning dat ze hier staan. Dat ze zelfstandig naar een toernooi gaan. Dat ze nieuwe mensen ontmoeten. Dat ze zichzelf ontwikkelen. Daar geniet ik van. Het is een heel dankbaar publiek en je hebt te maken met dankbare atleten.’
Misschien is dat ook precies waarom de aanwezigheid van ESPN tijdens de Nationale Spelen zo vanzelfsprekend voelt. Sport draait hier niet om uitslagen, standen of grote namen, maar om de verhalen erachter. Om de vreugde van een doelpunt, een knuffel na afloop of een sporter die voor het eerst een microfoon in handen krijgt. Of zoals Fresia het aan het einde van de openingsceremonie samenvat:
‘Wie heeft het WK voetbal nou nodig aan de andere kant van de oceaan als je de Special Olympics hier in Haarlem hebt? Het allermooiste sportfeest van het jaar. Geen theater, geen vedettegedrag, maar sport in de allermooiste en puurste vorm.’
Special Olympics Nederland schreef dit verhaal namens media partner ESPN